🪁 Noszę Twe Serce Z Sobą

Że jeszcze nie wyszło z mody Myśleć i czuć, Że trocha serca kobiecie Świetnej kariery na świecie Nie może psuć. Aniołków brałem na serio I z śmieszną donkiszoterią Wielbiłem lalki, I gotów byłem, o zgrozo, Za Dulcyneę z Tobozo Stanąć do walki! Lecz dziś komedię salon Jak człowiek dobrego tonu Na wylot znam; Zwiędły listek. Autor: Adam Asnyk. Nie mo­głem tłu­mić dłu­żej. Naj­słod­szych ser­ca snów, Na list­ku bia­łej róży. Skre­śli­łem kil­ka słów. Sło­wa, co w pier­siach drża­ły. Nie wy­mó­wio­ne w głos, Na list­ku róży bia­łej. Autor: Julian Tuwim. Po­ło­żył się Dyz­io na łące, Przy­glą­da się nie­bu błę­kit­ne­mu. I ma­rzy: "Jaka szko­da, że te ob­łocz­ki pły­ną­ce. Nie są z wa­ni­lio­we­go kre­mu A te ró­żo­we -. Że to nie lody ma­li­no­we A te zło­ci­ste, pie­rza­ste -. 3. To Maryi serce chwała, Że zgubionym Zbawcę dało, Jemuś winien, świecie cud, Że Bóg zstąpił zbawić lud. Pod nim Jezusa nosiła, Do niego czule tuliła, Wychowała, by Bóg Syn, Zgładził długi naszych win 4. Więc do Ciebie, jak do Matki idziem, tulim się Twe dziatki. Matko, ulżyj życia trud, zmyj z serc naszych winy brud. Dec 3, 2020 · Twe oczy jak pięk­ne świe­ce, Równie pięknie do swojej ukochanej pisał Cummings.. wiersz "Noszę Twe serce z tobą" jest przepiękny. To jest perła myśliwych z przymrużonym okiem, gotowych zbiec po stromym piórze w dół, otoczyc sarnę, złożyć się do strzału. Zapominają, że tu nie jest życie. Inne, czarno na białym, panują tu prawa. Okamgnienie trwać będzie tak długo, jak zechce, pozwoli się podzielić na małe wieczności pełne wstrzymanych w locie kul. Znad morza. Autor: Kazimierz Przerwa-Tetmajer. interpretacja. O ci­che, ci­che mo­rze! Gdy­by w twe od­mę­ty. Moż­na paść i zni­ce­stwieć w two­ich wód ogro­mie Nie chciał­bym ist­nieć wię­cej, na­wet nie­świa­do­mie, Gdy przej­dę prze­zna­cze­niem szlak ży­cia wy­tknię­ty. Noszę twe serce z sobą (noszę je w moim sercu) nigdy się z nim nie rozstaję (gdzie idę ty idziesz ze mną; cokolwiek robię samotnie jest twoim dziełem, kochanie) i nie znam lęku przed losem (ty jesteś moim losem) nie pragnę piękniejszych światów (ty jesteś mój świat prawdziwy) ty jesteś tym co księżyc od dawien dawna znaczył Autor: Kazimierz Przerwa-Tetmajer. Opłyń mnie, ciem­ny le­sie, owiń mnie, dżdży­sta mgło: niech mi się w oczach nie­sie, co było du­szą mą. Niech sta­ną mi przed wzro­kiem. rze­czy le­cą­ce z mgłą; otul mnie, mgło, po­mro­kiem, otocz mnie, le­sie, ćmą. Bo się z nienagła przymknął z nią ku wodzie, Potym jak płynie, tak płynie bez łodzie. A ta dopiero zlękła się nieboga, Gdzie pojźrzy, zewsząd morze, zewsząd trwoga; Brzegu nie widać, przewoźnik niepewny, Strach serce ujął, a w oczu płacz rzewny. A gdy do sławnej Krety przypłynęła, Z wielkiej tesknice włosy targać jęła dłonią z męczeńskiej gliny, lecz nim się zgodzę z koroną cierniowych lip i wezmę w bok mój i serce bezbronne ciemność jak ostre narzędzie, niech błyskawicy lament znów mnie na wieczność wywoła, bym uniósł sam siebie jak palmę i płomień poczuł u czoła. Po kościach zdeptanych idąc porównam żywioł z żywiołem, modli się serce krwawe. W wnętrznościach mogił szlocha lud i szlocha serce krwawe. Armat śpiżowych tętni grzmot i tętni serce krwawe. Bagnety pełzną pjanych rot i pełznie serce krwawe. Zadrgały bruki rżniętych miast - zadrgało serce krwawe. Wampiry gaszą wieczność gwiazd i gaszą serce krwawe. Zhańbione ciała - pusty dwór - iKp5qIN.

noszę twe serce z sobą